Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
अयं गान्धारांस्तरसा सम्प्रमथ्य जित्वा पुत्रान् नग्नजित: समग्रान् । बद्धं मुमोच विनदन्तं प्रसहा सुदर्शन वै देवतानां ललामम्
sañjaya uvāca |
ayaṃ gāndhārāṃs tarasā sampramathya jitvā putrān nagnajitaḥ samagrān |
baddhaṃ mumoca vinadantaṃ prasahya sudarśanaṃ vai devatānāṃ lalāmam ||
Wika ni Sañjaya: Sa bilis na di mapipigil, dinurog niya ang mga mandirigmang Gandhāra, tinalo ang lahat ng anak ni Haring Nagnajit, at saka marahas na pinalaya si Haring Sudarśana—na nakagapos at sumisigaw sa dalamhati—isang haring kinikilalang palamuti maging sa hanay ng mga diyos. Ipinakikita ng pangyayaring ito si Kṛṣṇa bilang tagapagtanggol: binabasag niya ang di-makatarungang pagkabihag at ibinabalik ang nararapat na kaayusan sa pamamagitan ng pasyang walang pag-aatubili.
संजय उवाच
The verse highlights dharmic protection: a righteous protector uses strength to end wrongful bondage and restore a worthy king’s freedom, showing that power is ethically justified when employed to rescue the afflicted and re-establish order.
Sanjaya reports that Krishna overwhelms the Gandhāran fighters, defeats all of King Nagnajit’s sons, and forcibly frees King Sudarśana, who had been imprisoned and was crying out—praised as an eminent figure, ‘an ornament even among the gods’.