Shloka 106
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
समाददान: पृथगस्त्रमार्गान् यथाग्निरिद्धों गहनं निदाघे । स्थूणाकर्ण पाशुपतं महास्त्र ब्राह्मंं चास्त्रं यच्च शक्रो5प्यदान्मे
samādadānaḥ pṛthag-astramārgān yathāgnir iddho gahanaṃ nidāghe | sthūṇākarṇaṃ pāśupataṃ mahāstraṃ brāhmaṃ cāstraṃ yac ca śakro 'py adān me ||
Wika ni Sañjaya: “Sa pagdaklot ko sa iba’t ibang paraan ng paggamit ng sandata, ako’y magiging gaya ng naglalagablab na apoy sa tindi ng tag-init na nilalamon ang masukal na gubat at walang iniiwang punong nakatindig. Upang lipulin ang aking mga kaaway, gagamitin ko ang sandatang Sthūṇākarṇa, ang dakilang Pāśupata, ang Brahmāstra, at maging ang sandatang minsang ipinagkaloob sa akin ni Indra. Sa unos ng mabilis na mga palaso, wala akong iiwan na buhay sa digmaang ito. Sa paggawa lamang nito ako magkakamit ng kapayapaan. Sañjaya, sabihin mo sa kanila nang malinaw: ito ang aking matatag at di-matitinag na pasiya.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked wrath and the pursuit of total annihilation can be rationalized as ‘peace’ for oneself, revealing an ethical tension: personal satisfaction is sought through disproportionate violence, symbolized by a summer forest-fire that spares nothing.
A warrior’s vow is being reported through Sañjaya: he declares that he will adopt multiple techniques of missile warfare and unleash powerful divine weapons—Pāśupata, Brahmāstra, and Indra’s gift—likening his onslaught to a fire consuming a forest, intending to leave no enemy alive.