Shloka 12
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
सोभिध्यायन्नुत्पतितान् निहन्या- दनादरेणाप्रतिबुध्यमान: । नैनं मृत्युर्मुत्युरिवात्ति भूत्वा एवं विद्वान यो विनिहन्ति कामान्
so 'bhidhyāyann utpatitān nihanyād anādareṇāpratibudhyamānaḥ | nainaṃ mṛtyur mṛtyur ivātti bhūtvā evaṃ vidvān yo vinihanti kāmān ||
Hayaang ang naghahanap ay ituon ang isip sa Kataas-taasan at durugin ang mga pagnanasa sa sandaling sumibol ang mga ito—itinuturing na walang halaga ang mga bagay ng pandama, lubos na hindi pinapansin, at hindi hinahayaang antukin sa kapabayaan dahil sa mga iyon. Sapagkat ang taong may pag-unawa na sumisira sa mga pita sa ganitong paraan ay hindi nilalamon ng Kamatayan gaya ng paglamon nito sa karaniwang nilalang; lumalampas siya sa ikot ng pagsilang at pagkamatay.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Desires are to be cut off at their very birth through meditation on the Supreme and deliberate disregard for sense-objects; the wise who uproots craving is not ‘devoured by Death’—meaning he transcends ordinary mortality and attains liberation.
In the Sanatsujātīya discourse within Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a didactic, philosophical register) that conquering death is achieved not by external means but by inner vigilance: immediately destroying rising desires and remaining awake to their danger.