उद्योगपर्व — अध्याय 33: धृतराष्ट्र-विदुर संवादः (विदुरनीतिः)
अनर्थमर्थतः पश्यन्नर्थ चैवाप्यनर्थत: । इन्द्रियेरजितैर्बाल: सुदुःखं मनन््यते सुखम्,इन्द्रियोंको वशमें न रखनेके कारण अर्थको अनर्थ और अनर्थको अर्थ समझकर अज्ञानी पुरुष बहुत बड़े दुःखको भी सुख मान बैठता है
anartham arthataḥ paśyann arthaṃ caivāpy anarthataḥ | indriyer ajitair bālaḥ suduḥkhaṃ manyate sukham ||
Sabi ni Vidura: Ang mangmang na hindi nagwawagi sa kanyang mga pandama ay nakikita ang kapinsalaan na para bang kapakinabangan, at ang tunay na kapakinabangan na para bang kapinsalaan; kaya’t dahil binabaluktot ng mga pandamang walang pagpipigil ang kanyang paghatol, itinuturing pa niya ang matinding pagdurusa bilang kaligayahan.
विदुर उवाच
Without mastery over the senses, a person’s moral and practical discernment collapses: he mislabels harm as benefit and benefit as harm, and can even embrace suffering as if it were happiness. The verse urges indriya-nigraha (sense-restraint) as a foundation for right judgment and dharmic living.
In Udyoga Parva, Vidura delivers ethical counsel (Vidura-nīti) in the tense lead-up to war, warning that uncontrolled senses and deluded judgment drive people toward ruin while they imagine they are pursuing welfare and pleasure.