Shloka 51
Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
अतृणे पतितो वदह्नलिः स्वयमेवोपशाम्यति | अक्षमावान् परं दोषैरात्मानं चैव योजयेत्,तृणरहित स्थानमें गिरी हुई आग अपने-आप बुझ जाती है। क्षमाहीन पुरुष अपनेको तथा दूसरेको भी दोषका भागी बना लेता है
atṛṇe patito vahnaliḥ svayam evopaśāmyati | akṣamāvān paraṃ doṣair ātmānaṃ caiva yojayet ||
Gaya ng apoy na nahulog sa lugar na walang damo (walang panggatong) at kusang namamatay, gayon din ang taong walang pagtitimpi: isinasangkot niya kapwa ang sarili at ang iba sa mga kasalanan. Itinuturo ni Vidura na ang galit at pagganti ay nabubuhay lamang kapag pinapakain; kapag inalis ng pagtitiis ang kanilang panggatong, kusang humuhupa ang alitan, samantalang ang kawalan ng pagtitimpi ay nagpapalaganap ng sisi at kasamaan sa buong bilog ng ugnayan.
विदुर उवाच