Udyoga-parva Adhyāya 30: Sañjaya’s Departure and Yudhiṣṭhira’s Commission of Greetings
उत बालाय पाण्डित्यं पण्डितायोत बालताम् | ददाति सर्वमीशान: पुरस्ताच्छुक्रमुच्चरन्
uta bālāya pāṇḍityaṃ paṇḍitāyota bālatām | dadāti sarvam īśānaḥ purastāc chukram uccaran |
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Ang Panginoon, ang kataas-taasang Tagapamahala, ang nagkakaloob ng lahat. Sa pagpapahayag ng sinauna at maningning na kautusan, maaari Niyang ipagkaloob ang karunungan sa taong parang bata, at maaari rin Niyang gawing parang bata ang taong marunong. Ayon sa mga gawa sa nakaraang buhay ng mga nilalang, ipinapamahagi Niya ang bawat uri ng bunga.”
युधिछिर उवाच
That outcomes such as wisdom or folly are ultimately under the Lord’s governance and are dispensed in accordance with prior karma; therefore one should remain humble and ethically steady rather than proud of learning or contemptuous of others.
In the Udyoga Parva’s deliberations before the great war, Yudhiṣṭhira reflects on moral causality and divine control, emphasizing that the rise and fall of human capacities (like intelligence) occur according to a higher order linked to past actions.