Shloka 39
अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
दास्य: स्युर्या ये च दासा: कुरूणां तदाश्रया बहव: कुब्जखजञ्जा: | आखूयाय मां कुशलिन सम तेभ्यो- 5प्यनामयं परिपृच्छेर्जघन्यम्,कौरवोंके जो दास-दासियाँ हों तथा उनके आश्रित जो बहुत-से कुबड़े और लँगड़े मनुष्य रहते हों, उन सबसे मुझे सकुशल बताकर अन्तमें मेरी ओरसे उनकी भी कुशल पूछना
dāsyāḥ syur yā ye ca dāsāḥ kurūṇāṃ tadāśrayā bahavaḥ kubja-khañjāḥ | ākhyūyāya māṃ kuśalinaṃ samaṃ tebhyo 'py anāmayaṃ paripṛccher jaghanyam ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Tungkol sa mga aliping lalaki at babae ng mga Kuru, at sa maraming umaasa sa kanilang pagkalinga—yaong mga kuba o pilay—sabihin mo sa kanila na ako’y nasa mabuting kalagayan. Pagkatapos, sa huli, iparating mo rin, sa ngalan ko, ang magalang na pagtatanong sa kanilang kalusugan at kapakanan.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic leadership and compassion: a righteous person extends concern beyond elites to servants and vulnerable dependents, inquiring after their welfare without discrimination.
In the Udyoga Parva’s diplomatic context, Yudhiṣṭhira instructs that his well-being be conveyed and that greetings and welfare-inquiries be extended even to the Kuru household’s servants and physically disabled dependents, emphasizing inclusive regard.