ज्येष्ठ: पुत्रो धृतराष्ट्रस्य मन्दो मूर्ख: शठ: संजय पापशील: । यस्यापवाद: पृथिवीं याति सर्वा सुयोधनं कुशलं तात पृच्छे:,तात संजय! जो धुृतराष्ट्रका ज्येष्ठ पुत्र, मन्दबुद्धि, मूर्ख, शठ और पापाचारी है तथा जिसकी निन्दा सारी पृथ्वीमें फैल रही है, उस सुयोधनसे भी मेरी ओरसे कुशल-मंगल पूछना
jyeṣṭhaḥ putro dhṛtarāṣṭrasya mando mūrkhaḥ śaṭhaḥ sañjaya pāpaśīlaḥ | yasyāpavādaḥ pṛthivīṃ yāti sarvā suyodhanaṃ kuśalaṃ tāta pṛccheḥ ||
Minamahal na Sañjaya! Ang panganay na anak ni Dhṛtarāṣṭra ay mapurol ang isip, hangal, mapanlinlang, at may masamang asal; ang kaniyang kahihiyan ay kumakalat sa buong daigdig. Gayunman, kaibigan, iparating mo rin ang aking pagtatanong sa kalagayan ni Suyodhana.
युधिछिर उवाच
Even while condemning wrongdoing and recognizing a person’s harmful character, one can maintain civility and dharmic restraint. Yudhiṣṭhira’s welfare-inquiry underscores ethical self-control and diplomatic propriety amid escalating hostility.
In the Udyoga Parva’s pre-war negotiations, Yudhiṣṭhira addresses Sañjaya (Dhṛtarāṣṭra’s envoy). He sharply characterizes Dhṛtarāṣṭra’s eldest son Suyodhana as infamous and immoral, yet instructs Sañjaya to convey a formal inquiry about Suyodhana’s well-being.