Bhīṣma–Jāmadagnya-saṃvādaḥ
Bhishma’s account of the encounter with Rāma Jāmadagnya
ततो जाल॑ बाणमयं विवृत्तं संदृश्य भित्त्वा शरजालेन राजन् | द्वादशेषून् प्राहिणवं रणेडहं ततः शक्तीरप्यधमं घोररूपा:
tato jālaṃ bāṇamayaṃ vivṛttaṃ saṃdṛśya bhittvā śarajālena rājan | dvādaśeṣūn prāhiṇavaṃ raṇe'haṃ tataḥ śaktīr apy adhamam ghorarūpāḥ ||
Pagkaraan, O Hari, nang makita ko ang umiikot na lambat na yari sa mga palaso, winasak ko iyon sa pamamagitan ng isang lambat ng mga palasong panlaban. Sa labang iyon ay pinakawalan ko ang labindalawang palaso; at pagkatapos ay inihagis ko rin ang mga śakti—mga sibat na sandatang panghagis—na kakila-kilabot ang anyo, upang itulak ang sagupaan nang walang pag-urong.
भीष्म उवाच
The verse highlights disciplined martial response: when confronted with an overwhelming missile-formation, the warrior counters with skill and measured escalation. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma—meeting aggression with competent defense while maintaining focus and resolve rather than panic.
Bhīṣma narrates a combat moment: he sees an opponent’s revolving ‘net’ of arrows, breaks it by launching his own arrow-net, then follows up by shooting twelve arrows and subsequently hurling terrifying spears to intensify the engagement.