Shloka 30
भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
वे बाण वायुद्वारा उड़ाये हुए सर्पोकी भाँति परशुरामजीके शरीरमें धँसकर खून बहाते हुए चल दिये ।। क्षतजोक्षितसर्वाड़: क्षरन् स रुधिरं रणे । बभौ रामस्तदा राजन मेरुर्धातुमिवोत्सूजन्,राजन्! उस समय उनके सारे अंग लहूलुहान हो गये। जैसे मेरु पर्वत वर्षाकालमें गेरु आदि धातुओंसे मिश्रित जलकी धार बहाता है, उसी प्रकार उस रणभूमिमें अपने अंगोंसे रक्तकी धारा बहाते हुए परशुरामजी शोभा पाने लगे
kṣata-jokṣita-sarvāṅgaḥ kṣaran sa rudhiraṃ raṇe | babhau rāmas tadā rājan merur dhātum ivotsṛjan ||
Ang mga palasong iyon, na inuga ng hangin na parang mga ahas, ay bumaon sa katawan ni Paraśurāma at nagpaagos ng dugo. O Hari, noon ang buong katawan ni Rāma (Paraśurāma) ay sugatan at basang-basa sa dugo; gayunman, sa larangan ng digmaan siya’y nagningning—gaya ng Bundok Meru sa panahon ng ulan, na nagbubuhos ng mga agos na may halong kulay ng mga mineral—gayon din, mula sa kanyang mga sangkap ay dumaloy ang dugo.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights heroic steadfastness: even when grievously wounded and bleeding, a warrior may remain unwavering and thereby appear ‘splendid’ in resolve. It also underscores the Mahābhārata’s sober realism—glory in war is inseparable from suffering and bloodshed.
Paraśurāma has been struck by arrows; his whole body is cut and soaked in blood, which streams from his limbs on the battlefield. The poet compares this sight to Mount Meru in the rains, sending down mineral-tinted flows, to convey both the intensity of the wounds and his formidable presence.