अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
पाण्ड्रैश्वापि व्यजनैर्वीज्यमानो नराधिप । शुक्लवासा: सितोष्णीष: सर्वशुक्लविभूषण:,नरेश्वर! उस समय मेरे मस्तकपर श्वेत छत्र तना हुआ था और मेरे दोनों ओर सफेद रंगके चँवर डुलाये जाते थे। मेरे वस्त्र, मेरी पगड़ी और मेरे समस्त आभूषण श्वेतवर्णके ही थे
pāṇḍraiś cāpi vyajanaīr vījyamāno narādhipa | śuklavāsāḥ sitoṣṇīṣaḥ sarvaśuklavibhūṣaṇaḥ ||
O hari, ako’y pinapaypayan sa magkabilang panig ng mga puting chauri; nakadamit akong puti, may puting panyo sa ulo, at pinalamutian ng mga palamuting pawang puti. Kaya, sa ganap na karangyaan ng hari, ako’y nakatayo na may malinaw na mga tanda ng kapangyarihan at karangalan.
भीष्म उवाच
The verse highlights how external insignia—white garments, turban, ornaments, and ceremonial fanning—signal recognized status and honor in a royal setting; it implicitly contrasts outward splendor with the inner responsibility of dharma that such honor demands.
Bhīṣma describes a scene of formal royal ceremony: he is attended with white chowries and appears entirely in white attire and adornment, emphasizing the dignity and public recognition surrounding him at that moment.