Shloka 7
परशुरामजी बोले--काशिराजकी पुत्री! तू पुन: सोचकर बता। यद्यपि भीष्म तेरे लिये वन्दनीय है, तथापि मेरे कहनेसे वह तेरे चरणोंको अपने सिरपर उठा लेगा ।। अम्बोवाच जहि भीष्म॑ रणे राम गर्जन्तमसुरं यथा । समाहूतो रणे राम मम चेदिच्छसि प्रियम् । प्रतिश्रुत॑ च यदपि तत् सत्यं कर्तुमहसि,अम्बा बोली--राम! यदि आप मेरा प्रिय करना चाहते हैं तो युद्धमें आमन्त्रित हो, असुरके समान गर्जना करनेवाले भीष्मको मार डालिये और आपने जो प्रतिज्ञा कर रखी है, उसे भी सत्य कीजिये
rāma uvāca—kāśirājakī putri! tvaṁ punaḥ socayitvā vada. yadyapi bhīṣmas te vandanīyaḥ, tathāpi mama vacanād asau tava caraṇau śirasi dhārayiṣyati.
ambovāca—jahi bhīṣmaṁ raṇe rāma garjantam asuraṁ yathā. samāhūto raṇe rāma mama ced icchasi priyam. pratiśrutaṁ ca yad api tat satyaṁ kartum arhasi.
Wika ni Rāma (Paraśurāma): “Anak na babae ng hari ng Kāśī, magmuni-muni ka pang muli at sabihin sa akin. Bagama’t si Bhīṣma ay karapat-dapat mong igalang, sa aking salita’y iaangat niya ang iyong mga paa at ilalagay sa kanyang ulo.” Sumagot si Ambā: “Kung nais mong gawin ang bagay na mahal sa akin, O Rāma, kung gayon ay humarap ka sa digmaan; pabagsakin mo si Bhīṣma na umuungal na parang asura, matapos mo siyang hamunin sa labanan; at tuparin mong totoo ang panatang iyong binitiwan.”
राम उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds satya (truthfulness) and the moral weight of a pratiśruti (pledge). Ambā appeals to Paraśurāma’s duty to uphold his word, even when it entails confronting a venerable elder like Bhīṣma—showing how dharma can demand difficult action when honor, promises, and justice collide.
Paraśurāma urges Ambā to reconsider, asserting that Bhīṣma—though reverable—would submit out of respect for Paraśurāma’s command. Ambā rejects mere submission and asks Paraśurāma to challenge Bhīṣma in battle, kill him, and thereby fulfill the promise he has undertaken on her behalf.