अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
गां पुरस्कृत्य राजेन्द्र ब्राह्मणैः परिवारित: । ऋषच्विग्भिदेवकल्पैश्व तथैव च पुरोहितैः,राजेन्द्र! उस समय एक गौको आगे करके ब्राह्मणोंसे घिरा हुआ मैं देवताओंके समान तेजस्वी ऋत्विजों तथा पुरोहितोंके साथ उनकी सेवामें उपस्थित हुआ
gāṃ puraskṛtya rājendra brāhmaṇaiḥ parivāritaḥ | ṛṣacvigbhir devakalpaiś ca tathaiva ca purohitaiḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “O pinakamainam sa mga hari, inilagay ko sa unahan ang isang baka bilang mapalad na handog, at napaliligiran ng mga brāhmaṇa, lumapit ako upang maglingkod—kasama ang mga ṛtvij na maningning na tila mga diyos, at ang mga purohita (mga pari ng sambahayan) din.” Ipinakikita ng tagpong ito ang paglapit ayon sa dharma: pagpapakumbaba, mapalad na kaloob (ang baka), at ang patnubay ng mga dalubhasang tagapagganap ng ritwal sa paghingi o pag-aalay ng nararapat na paglilingkod.
भीष्म उवाच
Approaching a king or undertaking a serious duty should be done in a dharmic manner—through humility, auspicious offerings (symbolized by the cow), and with the counsel and presence of qualified brāhmaṇas and priests, emphasizing legitimacy, purity of intent, and ethical restraint.
Bhīṣma narrates that he went to present himself for service/attendance, leading with a cow and accompanied by brāhmaṇas, sacrificial priests (ṛtviks), and purohitas—depicting a formal, ritually sanctioned approach to a royal setting.