अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना । प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भूगुनन्दनम्,उसके नेत्रोंमें आँसू भर आये। वह शोकसे आतुर होकर रोने लगी और सबको शरण देनेवाले भूगुनन्दन परशुरामजीकी शरणमें गयी
rurod sā śokavatī bāṣpa-vyākula-locanā | prapede śaraṇaṃ caiva śaraṇyaṃ bhṛgu-nandanam ||
Wika ni Bhīṣma: Dinaig siya ng dalamhati at napaiyak; ang kanyang mga mata’y nalabo at nanginig sa luha. Naghahanap ng kanlungan, lumapit siya sa marangal na inapo ni Bhṛgu—si Paraśurāma—na tanyag bilang tagapagtanggol ng mga nagpapasakop at humihingi ng saklolo. Ipinahihiwatig ng taludtod na ito na sa harap ng pagdurusa, nararapat humingi ng makatarungang pag-iingat at patnubay sa kinikilalang tagapangalaga, sa halip na kumilos mula sa kawalang-pag-asa o paghihiganti.
भीष्म उवाच
When overwhelmed by sorrow, one should seek śaraṇa (refuge) with a śaraṇya—an ethically recognized protector or authority—rather than be driven by uncontrolled emotion. The verse highlights the dharmic value of turning to rightful guardianship and counsel.
A grief-stricken woman breaks down in tears and goes to Paraśurāma (Bhṛgu’s descendant), renowned as a refuge for those in distress, seeking his protection and intervention.