तदुग्र॑ सागरनिभ क्षुब्धं बलसमागमम् | रथपात्तिगजोदग्रं महोर्मिभिरिवाकुलम्,रथ, पैदल और हाथियोंसे भरी हुई वह भयंकर सेना उत्ताल तरंगोंसे व्याप्त महासागरके समान क्षुब्ध हो उठी
tad ugraṃ sāgaranibhaṃ kṣubdhaṃ balasamāgamam | rathapāttigajodagraṃ mahormibhir ivākulam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mabangis na pagtitipon ng mga hukbo ay umalimbukay na parang malawak na karagatan—siksik sa mga karwahe, kawal na naglalakad, at mga elepante—nagkakagulo na wari’y inaalon ng matatayog na daluyong. Ipinahihiwatig ng larawang ito na ang sama-samang poot at tunggalian, kapag nagtipon, ay nagiging mapanganib na lakas na lalo pang lumalaki, at nagbabanta na lamunin ang pagpipigil at ang dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse uses the ocean simile to show how amassed military power and anger become turbulent and hard to restrain; ethically, it warns that once conflict is mobilized, it can overwhelm deliberation and dharma unless checked early.
The narrator describes the gathered army swelling into a frightening, wave-tossed mass—dense with chariots, foot-soldiers, and elephants—signaling the mounting momentum toward war.