कुन्ती–कर्णसंवादः
Kuntī–Karṇa Dialogue: Loyalty, Fate, and Constrained Assurance
इति श्रीमहाभारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि कुन्तीकर्णसमागमे पज्चचत्वारिंशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate udyogaparvaṇi bhagavadyānaparvaṇi kuntīkarṇasamāgame pañcacatvāriṃśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Udyoga Parva—lalo na sa bahaging tumatalakay sa pagkapasugo ng Mapalad na Panginoon—sa pagtatagpo nina Kuntī at Karṇa, ang ika-isang daan at apatnapu’t limang kabanata. Ang pangwakas na kolopon na ito’y naglalarawan sa tagpong iyon bilang isang mabigat sa dharma na pag-uusap sa bisperas ng digmaan, kung saan nagsasalubong ang ugnayang-dugo, tungkulin, at ang nalalapit na kapahamakan ng digmaang magkakapatid.
कर्ण उवाच
As a colophon, the line does not teach through argument but through framing: it marks the Kuntī–Karṇa encounter as an ethical hinge-point before war, highlighting how dharma is tested when loyalty, birth, gratitude, and public duty collide.
This is the chapter-ending colophon identifying the setting: in Udyoga Parva, within the embassy-related section, the narrative has reached (and here concludes) the episode of Kuntī’s meeting with Karṇa—an attempt to address kinship and avert or reshape the coming conflict.