Kṛṣṇasya Karṇam Prati Sāntvavacana
Kṛṣṇa’s Conciliatory Address to Karṇa
ऑपनआक्रा बछ। अ्-क्ााज एकोनचत्वारिशर्दाधिकशततमो< ध्याय: भीष्मसे वार्तालाप आरम्भ करके द्रोणाचार्यका दुर्योधनको पुन: संधिके लिये समझाना वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु विमनास्तिर्यग्दृष्टिरधोमुख: । संहत्य च भ्रुवोर्मध्यं न किंचिद् व्याजहार ह
vaiśampāyana uvāca evam uktas tu vimanās tiryag-dṛṣṭir adho-mukhaḥ | saṃhatya ca bhruvor madhyaṃ na kiñcid vyājahāra ha ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang kausapin siya sa ganitong paraan, nanlumo si Duryodhana. Sumulyap siya nang pahilis, ibinaba ang mukha, at pinagsalikop ang mga kilay; ni isang salita ay hindi niya binigkas. Ipinakikita ng tagpong ito na ang payong nakaugat sa pag-iingat at sa dharma ay maaaring sumalpok sa pader ng pagmamataas at pagkaligalig ng loob—isang pagkukulang na moral hindi sa pagsasalita, kundi sa pagtangging tumugon sa matalinong pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
A key ethical point is that inner pride and resentment can make a person incapable of receiving good counsel. Silence here is not composure but a refusal to engage with dharmic restraint, foreshadowing destructive choices.
After being advised (in the surrounding passage, by elders such as Bhīṣma and Droṇa) to pursue reconciliation, Duryodhana reacts with visible displeasure—sideways glances, lowered face, knitted brows—and remains silent, signaling resistance to peace.