Shloka 15
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
संजयं च महाभागमृषींश्षैव तपोधनान् । प्रादात् तेषां स भगवान् दिव्यं चक्षुर्जनार्दन:
sañjayaṃ ca mahābhāgam ṛṣīṃś caiva tapodhanān | prādāt teṣāṃ sa bhagavān divyaṃ cakṣur janārdanaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ipinagkaloob ng Mapalad na Panginoong si Janārdana ang banal na paningin kay Sañjaya na marangal at sa mga rishi na mayaman sa tapa. Sa kaloob na iyon lamang nila nasilayan ang nakapanghihilakbot ngunit maningning na pagpapakita ng Panginoon—samantalang ang iba, nilamon ng takot, ay hindi makapagmulat. Ipinahihiwatig ng pangyayaring ito na ang tunay na pagtanaw sa banal at sa dharma sa oras ng krisis ay hindi lamang sa pisikal na mata, kundi sa kahandaan ng loob at sa biyaya.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Spiritual and ethical discernment in decisive moments is not merely sensory; it requires inner preparedness (tapas, purity, steadiness) and, ultimately, divine grace. Those endowed with such fitness are enabled to perceive what overwhelms ordinary perception.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Janārdana) bestows divine sight upon Sañjaya and austere sages so they can behold His extraordinary, terrifyingly radiant manifestation—while others are unable to look upon it.