अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च । नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वश:,शंख, चक्र, गदा, शक्ति, शार्ड््धनुष, हल तथा नन्दक नामक खड्ग--ये ऊपर उठे हुए ही समस्त आयुध श्रीकृष्णकी अनेक भुजाओंमें देदीप्यमान दिखायी देते थे
adṛśyantodyatāny eva sarvapraharaṇāni ca | nānābāhuṣu kṛṣṇasya dīpyamānāni sarvaśaḥ || śaṅkhaṃ cakraṃ gadāṃ śaktiṃ śārṅgadhanur halaṃ tathā | nandaka-nāmakaṃ khaḍgaṃ—ete ūrdhvam udyatāḥ sarvāyudhāni śrīkṛṣṇasya bahuṣu bāhuṣu dīpyamānāni dṛśyante sma ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang lahat ng sandata, na nakataas na, ay nakita na nagliliyab sa bawat panig sa maraming bisig ni Kṛṣṇa—ang kabibe, ang diskos, ang pamalo, ang sibat, ang busog na Śārṅga, ang araro, at ang tabak na tinatawag na Nandaka. Ang tanawing ito’y hindi lamang pagpapakita ng lakas sa digmaan, kundi pag-igting ng pagkamangha sa banal na pag-iingat: naroon ang puwersa, ngunit nakatindig bilang babala at pananggalang ng dharma, hindi bilang walang habas na karahasan.
वैशम्पायन उवाच
The verse frames divine power as aligned with dharma: the display of irresistible weaponry is not glorification of aggression but an ethical warning—dharma is protected, and adharma is checked by a higher order.
Vaiśampāyana describes a vision of Kṛṣṇa with many arms, each bearing radiant weapons (conch, discus, mace, spear, Śārṅga bow, plough, and Nandaka sword), emphasizing a theophanic display meant to inspire awe and restraint in the unfolding conflict.