Shloka 121
ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
इति श्रीमहाभारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि गालवचरिते ययातिस्वर्गभ्रंशे एकविंशत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate udyogaparvaṇi bhagavadyānaparvaṇi gālavacarite yayātisvargabhraṁśe ekaviṁśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Kaya nito, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Udyoga Parva—lalo na sa bahaging Bhagavad-yāna (ang paglalakbay o misyon ng Panginoon)—sa salaysay tungkol kay Gālava at sa pagbanggit sa pagbagsak ni Haring Yayāti mula sa langit, nagtatapos ang ika-121 kabanata. Ang linyang ito ay isang kolopon, tanda ng pagsasara ng isang yunit ng salaysay at paglalagay ng pagninilay na moral sa tamang balangkas: maging ang mga natamong kalangitan ay di-matatag kapag sumibol ang pagmamataas, maubos ang kabutihang naipon, o maganap ang pagkaligaw sa dharma; at inilalagay ito ng teksto sa mas malawak na pagsisikap bago ang digmaan para sa payo at wastong asal.
नारद उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not add new instruction but highlights the ethical frame of the preceding episode: worldly and even heavenly attainments are impermanent, and dharma—humility, self-restraint, and right conduct—matters more than status or reward.
The text is closing a chapter and identifying its placement: Udyoga Parva, within Kṛṣṇa’s embassy section, in the Gālava episode, specifically the portion describing King Yayāti’s fall from heaven. It signals the end of Adhyāya 121.