ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
उपवासै क्ष विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा । आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी
upavāsaiś ca vividhair dīkṣābhir niyamais tathā | ātmano laghutāṁ kṛtvā babhūva mṛgacāriṇī ||
Wika ni Nārada: Sa pamamagitan ng sari-saring pag-aayuno, at sa pagsunod sa mga panatang pagtatalaga at mga disiplina, ginawa niyang magaan ang kanyang kalooban—pinalaya ang isip mula sa pagkapit at pag-ayaw—at namuhay sa gubat, pagala-gala na parang isang inahing usa. Itinatampok ng taludtod ang pagpipigil-sa-sarili bilang daan sa paglilinis ng loob at pamumuhay na kaayon ng dharma, hindi ng bugso ng damdamin.
नारद उवाच
The verse teaches that ethical and spiritual progress begins with self-restraint: fasting, vowed observances, and disciplined conduct are tools to reduce inner heaviness—attachments and aversions—so that one can live with clarity and dharmic steadiness.
Nārada describes a woman who undertakes austerities—fasts, consecratory vows, and strict disciplines—purifies her inner state, and then dwells in the forest, moving about like a doe, suggesting a transition from worldly entanglement to an ascetic, nature-aligned life.