Gālava’s Eastern Ascent with Garuḍa; Counsel on Kāla and Upāya (उद्योगपर्व, अध्याय ११०)
न स दृश्यो मुनिगणैस्तथा देवै: सवासवै: । गन्धर्वयक्षसिद्धिर्वा नरनारायणादूृते,वे भगवान् नर और नारायणके सिवा और किसीकी दृष्टिमें नहीं आते। समस्त मुनिगण, गन्धर्व, यक्ष, सिद्ध अथवा देवताओंसहित इन्द्र भी उनका दर्शन नहीं कर पाते हैं
na sa dṛśyo munigaṇais tathā devaiḥ savāsavaiḥ | gandharvayakṣasiddhir vā naranārāyaṇād ṛte ||
Wika ni Yuparṇa: “Hindi siya nakikita ng mga pangkat ng mga muni, ni maging ng mga diyos kasama si Indra. Hindi rin siya matatanaw ng mga Gandharva, Yakṣa, o Siddha—maliban kina Nara at Nārāyaṇa, ang Pinagpalang Panginoon. Kaya ang kanyang presensya’y lampas sa karaniwang pagtanaw ng mga nilalang sa langit, at naaabot lamang ng pinakadakilang pangitain na may ganap na pagsasakatuparan.”
युपर्ण उवाच
The verse teaches that the highest divine reality is not automatically accessible even to exalted beings (sages, gods, Indra). True ‘darśana’ depends on spiritual qualification and divine proximity—here symbolized by Nara and Nārāyaṇa—highlighting humility and the limits of mere status or power.
Yuparṇa describes an extraordinary being whose presence cannot be perceived by common celestial classes (devas, Gandharvas, Yakṣas, Siddhas) and not even by Indra, emphasizing that only Nara and Nārāyaṇa are capable of beholding him, thereby elevating their unique spiritual authority.