Adhyāya 108: Paścima-dik—Varuṇa’s Realm, Sunset Cosmology, and Sacred-Geographic Markers
Suparṇa–Gālava संवाद
काष्छां चासाद्य वासिष्ठीं हिममुत्सूजते पुनः । मनुष्य इसी दिशामें जाकर सुख और दुःखके अन्तको प्राप्त होता है। इसी दक्षिण दिशामें लौटनेपर (अर्थात् उत्तरायणके अन्तिम भागमें पहुँचकर दक्षिणायनके आरम्भमें आनेपर जब कि वर्षा ऋतु रहती है
kāṣṭhāṁ cāsādya vāsiṣṭhīṁ himam utsṛjate punaḥ | manuṣyaḥ asyāṁ diśaṁ gatvā sukha-duḥkhayor antaṁ prāpnoti | asyāṁ dakṣiṇa-diśi nivṛtte (arthāt uttarāyaṇasya antimabhāge prāpya dakṣiṇāyanasyārambhe, yadā varṣā-ṛtuḥ) sūryadevaḥ su-svādu-jalasya varṣaṁ karoti | punaḥ vasiṣṭha-muninā sevitāṁ uttara-diśaṁ prāpya (arthāt uttarāyaṇasya prārambhe yadā śiśira-ṛtuḥ) te olāṁ nipātayanti
Sinabi ni Yūparṇa: “Pagdating sa dako ng Vāsiṣṭhī, muling pinakakawalan ang niyebe. Ang taong tumatahak sa gawiing ito ay umaabot sa wakas ng ligaya at dalamhati. Kapag ang Araw ay bumabalik sa timog na landas na ito—sa pagtatapos ng Uttarāyaṇa at pagsisimula ng Dakṣiṇāyaṇa, habang naghahari ang tag-ulan—ibinubuhos ni Sūrya ang ulang matamis at kaaya-aya. Pagkaraan, pagdating sa hilagang dako na pinararangalan ng pantas na si Vasiṣṭha—sa simula ng Uttarāyaṇa, kapag dumarating ang malamig na panahon—pinababagsak niya ang mga tipak ng yelong-ulan.”
युपर्ण उवाच
The verse links human experience to cosmic rhythm: the turning of the sun and the seasons symbolizes a larger moral and metaphysical order in which one may reach the ‘end of pleasure and pain’—a hint toward transcendence beyond dualities through alignment with dharma and right understanding.
Yuparṇa describes directional and seasonal changes: in one quarter associated with Vasiṣṭha, snow is released; when the sun turns toward the southern course, it brings nourishing rains; and when it reaches the northern quarter at the start of the northward course, hail falls—mapping natural phenomena onto a sacred geography.