Shloka 22
Udyoga Parva, Adhyaya 104: Nārada on Suhṛt and Nirbandha; the Viśvāmitra–Gālava Exemplum Begins
ततः स भगवांस्तस्य स्कन््धे बाहुं समासजत् । निपपात स भारार्तों विह्नलो नष्टचेतन:
tataḥ sa bhagavāṁs tasya skandhe bāhuṁ samāsajat | nipapāta sa bhārārto vihvalo naṣṭacetanaḥ ||
Pagkaraan nito, ipinatong ng Mapalad na Panginoon (Viṣṇu) ang Kanyang bisig sa balikat ni Garuḍa. Sa bigat na iyon, si Garuḍa—nabibigatan at nayayanig—ay bumagsak, wari’y napaparam ang kanyang malay. Ipinapakita ng tagpong ito ang di-masukat na kadakilaan ng Banal at ang pagpapakumbabang dapat matutuhan kahit ng pinakamakapangyarihan kapag humarap sa kapangyarihang higit sa lakas lamang.
कण्व उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary strength has limits before the Divine; true devotion includes humility and recognition that spiritual reality is not measured by physical power.
After speaking, the Lord places His arm on Garuḍa’s shoulder; the divine weight overwhelms Garuḍa, who collapses and becomes nearly unconscious.