Udyoga Parva, Adhyāya 101: Bhogavatī-varṇana, Nāga-vaṃśa-kathana, and Sumukha-vivāha-prastāva
ये सुरभि पृथ्वीके सारतत्त्वसे प्रकट, छः रसोंके सारभागसे संयुक्त एवं सर्वोत्तम, अनिर्वचनीय एकरसरूप क्षीरको सदा अपने स्तनोंसे प्रवाहित करती रहती हैं ।। अमृतेनाभितृप्तस्य सारमुद्गिरत: पुरा । पितामहस्य वदनादुदतिष्ठ दनिन्दिता
amṛtenābhitṛptasya sāram udgirataḥ purā | pitāmahasya vadanād udatīṣṭha daninditā ||
Sinabi ni Nārada: “Noong unang panahon, nang ang Pitāmaha (Brahmā), na lubos na nabusog sa amṛta, ay bumibigkas ng pinakadiwa (ng paglikha), mula sa kanyang bibig—o ikaw na walang dungis—ay sumilang ang gatas na kamangha-mangha at walang kapantay: iisang lasa ngunit kataas-taasan, at walang humpay na dumadaloy mula sa mga utong ni Surabhī, ang banal na baka. Ipinapaalaala nito na ang ikabubuhay ng daigdig ay nakaugat sa isang dalisay at nagbibigay-buhay na diwa na sumusuporta sa dharma at kagalingan.”
नारद उवाच
The verse frames nourishment (milk/essence) as divinely sourced and intrinsically pure, suggesting that sustaining life and social order depends on preserving what is ‘sāra’—the best, ethical essence—rather than pursuing mere power or conflict.
Nārada recounts an ancient origin account: from Brahmā, satisfied with amṛta and speaking forth the essence, a wondrous substance (linked with Surabhi’s ever-flowing milk) is said to have arisen, emphasizing a sacred provenance for life-sustaining abundance.