ततो हि वरणं कार्य द्विजानां भरतर्षभ | सर्वकामैर्यथान्यायं साधुभिश् पृथग्विधै:
tato hi varaṇaṁ kārya dvijānāṁ bharatarṣabha | sarvakāmair yathānyāyaṁ sādhubhiḥ pṛthagvidhaiḥ ||
Kaya nga, O bantayog sa mga Bharata, tunay na nararapat na piliin at parangalan ang mga “dalawang ulit isinilang” (mga Brāhmaṇa). Ang mga tagapakinig na may mabuting asal ay dapat, ayon sa katarungan at wastong kaugalian, sumamba at magpugay sa kanila nang nararapat—tinutugunan ang iba’t ibang hangarin at pangangailangan nila sa bawat angkop na paraan.”
वैशम्पायन उवाच
That righteous people should act with yathānyāya—fairness and propriety—by honoring brāhmaṇas and meeting their legitimate needs, treating such support as a dharmic obligation rather than mere generosity.
Vaiśampāyana continues his instruction by stating a normative rule of conduct: the virtuous should select and honor the dvijas, offering appropriate worship and gifts in diverse forms, aligning social-religious practice with dharma.