जातिं देशं च सत्यं च माहात्म्यं भरतर्षभ | धर्म वृत्ति च विज्ञाय क्षत्रियाणां नराधिप
jātiṃ deśaṃ ca satyaṃ ca māhātmyaṃ bharatarṣabha | dharmavṛttiṃ ca vijñāya kṣatriyāṇāṃ narādhipa rājan bharataśreṣṭha ||
Wika ni Vaiśampāyana: “O toro sa angkan ng mga Bharata, O hari—pinakamainam sa lahing Bharata—matapos matiyak ang angkan at lupang pinagmulan, ang katotohanan at kadakilaan, gayundin ang dharma at kaugalian ng mga kṣatriya, ilalarawan ko ngayon kung anong mga handog ang nararapat ialay sa mga brāhmaṇa sa bawat parvan kapag nagsimula na ang salaysay ng Mahābhārata.”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames ethical narration as grounded in dharma: understanding a ruler’s lineage, land, truthfulness, and greatness, along with kṣatriya norms, guides proper conduct—here expressed as appropriate, parvan-specific offerings to brāhmaṇas.
Vaiśampāyana addresses the king and announces a forthcoming description: once the Mahābhārata story is underway, he will explain, for each parvan, what gifts should be offered to brāhmaṇas, based on the recognized qualities and dharma-conduct of kṣatriyas.