दिव्ययानविमानेषु लोकेषु विविधेषु च
divyayānavimāneṣu lokeṣu vividheṣu ca
Wika ni Vaiśampāyana: (Sila) ay nakita sa mga sasakyang makalangit at sa iba’t ibang daigdig—isang paglalarawan ng kaayusang nagaganap pagkamatay, kung saan ang mga nilalang, ayon sa kanilang mga gawa, ay nakakamit ng magkakaibang kahariang dibino at paraan ng paglalakbay.
वैशम्पायन उवाच
The line underscores the Mahābhārata’s moral cosmology: beings experience different post-death destinations and modes of travel (realms and celestial vehicles) in accordance with karma and dharma, highlighting an ordered ethical universe rather than random reward.
In the Svargārohaṇa context, the narrator points to the vision/description of divine conveyances and multiple heavenly realms, situating the characters’ final journey within a broader panorama of celestial worlds.