Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 34
सर्वाल्लोकान् विचरते द्वितीय इव भास्कर: । छठे पारणमें इससे दूना और सातवेंमें तिगुना फल मिलता है। वह मनुष्य अप्सराओंसे भरे हुए और इच्छानुसार चलनेवाले
sarvāllokān vicarate dvitīya iva bhāskaraḥ |
Wika ni Vaiśampāyana: Siya’y lumilibot sa lahat ng mga daigdig na wari’y ikalawang araw. Isinasalaysay ng talata ang dakilang gantimpalang makalangit na natatamo sa unti-unting pagganap ng mahigpit na panata: sa ikaanim na pagwawakas, nadodoble ang kabutihang-loob; sa ikapito, natatlong ulit. Pagkaraan, siya’y sumasakay sa isang nagniningning na vimāna na sumusunod sa nais—maningning na gaya ng tuktok ng Kailāsa, pinalamutian ng mga platapormang yari sa batong vaidūrya, saganang ginayakan ng hiyas at korales, at napalilibutan ng mga apsara—na naglalakbay sa buong sansinukob na may ningning ng araw. Sa ikawalong pagwawakas, natatamo niya ang bunga ng handog na Rājasūya, at umaakyat sa isang kaaya-ayang vimāna na tulad ng pagsikat ng buwan, hinihila ng mapuputing kabayong kasingbilis ng isip at kaputian ng sinag ng buwan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The text frames disciplined observance—especially the proper completion (pāraṇa) of vows/fasts—as a source of increasing spiritual merit, culminating in exalted, luminous states symbolized by a celestial vimāna and the attainment of great sacrificial fruit (Rājasūya).
Vaiśampāyana describes the rewards granted to a person who completes successive pāraṇas: from doubled and tripled merit to traveling through all worlds like a second sun in a gem-adorned vimāna amid apsarases, and finally, at the eighth completion, gaining the merit equivalent to the Rājasūya sacrifice and ascending a moonrise-like chariot drawn by swift white horses.