Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
इतिहासमिमं पुण्यं महार्थ वेदसम्मितम् । व्यासोक्तं श्रूयते येन कृत्वा ब्राह्मणमग्रत:
itihāsam imaṁ puṇyaṁ mahārtha-veda-sammitam | vyāsoktaṁ śrūyate yena kṛtvā brāhmaṇam agrataḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang sinumang makinig sa banal na kasaysayang ito—malalim ang diwa at maihahambing sa Veda ang kapangyarihan—na nilikha at binigkas ni Vyāsa, matapos ilagay sa unahan ang mga Brāhmaṇa (ibig sabihin, parangalan sila at makinig sa kanilang harapan), ay magkakamit sa mundong ito ng lahat ng ligayang ninanais at marangal na katanyagan, at sa huli’y mararating ang pinakamataas na kaganapan.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that reverent listening to the Mahābhārata—treated as a sacred, Veda-like source of dharma—yields both worldly well-being (desired enjoyments and good fame) and the highest spiritual attainment, especially when done with proper respect for Brahmins and ritual propriety.
At the close of the epic (Svargārohaṇa context), Vaiśampāyana delivers a phalaśruti: a concluding assurance about the merit and transformative power of hearing this Vyāsa-composed sacred history, emphasizing its authority and the proper manner of reception.