Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
अपन रा< बछ। ] अत्ऑफा:म पञठ्चमो<ध्याय: भीष्म आदि वीरोंका अपने-अपने मूलस्वरूपमें मिलना और महा'भारतका उपसहार तथा माहात्म्य जनमेजय उवाच भीष्मद्रोणौ महात्मानौ धृतराष्ट्रश्न पार्थिव: । विराटद्रुपदौ चोभौ शड्खश्नैवोत्तरस्तथा
Janamejaya uvāca |
bhīṣma-droṇau mahātmānau dhṛtarāṣṭraś ca pārthivaḥ |
virāṭa-drupadau cobhau śaṅkhaś caivottaras tathā ||
Tinanong ni Janamejaya: “Si Bhīṣma at si Droṇa, ang dalawang bayani na dakila ang loob; si Haring Dhṛtarāṣṭra; sina Virāṭa at Drupada—kapwa; at si Śaṅkha, gayundin si Uttara—ano ang kinahinatnan nila?” Sa pangwakas na pag-inog ng epiko, ang tanong ng hari’y lumilihis mula sa panalo at talo tungo sa moral na pagsasaysay ng mga buhay: paano ang mga makapangyarihan, na nakagapos sa dharma at tadhana, ay dumarating sa kanilang huling kalagayan lampas sa larangan ng digmaan.
जनमेजय उवाच
The verse frames the epic’s ethical closure: beyond the visible outcomes of war, the decisive question is the final destiny of persons shaped by dharma, error, loyalty, and karma. It invites reflection on how actions and roles culminate in an ultimate state.
Janamejaya asks the narrator to explain the fate (post-war/end-state) of major figures—Bhīṣma, Droṇa, Dhṛtarāṣṭra, Virāṭa, Drupada, Śaṅkha, and Uttara—setting up an account of how these heroes and kings are resolved in the concluding parva.