Svargārohaṇa-parva, Adhyāya 4 — Yudhiṣṭhira’s Vision of the Celestial Assembly
Recognition and Explanation
तथा ददर्श पाज्चालीं कमलोत्पलमालिनीम् | वपुषा स्वर्गमाक्रम्य तिष्ठन्तीमर्कवर्चसम्
tathā dadarśa pāñcālīṃ kamalotpalamālinīm | vapuṣā svargam ākramya tiṣṭhantīm arkavarcasaṃ ||
Pagkaraan, namasdan niya si Draupadī, ang prinsesa ng Pāñcāla, na pinalamutian ng mga kuwintas na lotus at liryo sa tubig. Sa liwanag ng sarili niyang banal na anyo, wari’y nilulukuban at nilalampasan niya ang ningning ng mismong langit, nakatindig doon na may kariktang tulad ng Araw—hudyat ng pag-ani ng bunga ng kanyang katatagan at ng kaayusang moral na gumagawad-galang sa pagtitiis at dangal matapos ang pagdurusa.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores karmic fruition and dharmic vindication: one who has endured hardship with steadfastness and integrity is ultimately honored, here symbolized by Draupadī’s sun-like radiance in Svarga.
In the Svargarohana episode, the narrator describes a vision of Draupadī in heaven—garlanded with lotuses, standing in divine brilliance that seems to pervade and outshine the celestial realm.