Yuddha-yajña-vyākhyāna (The Battle as Sacrifice): Ambarīṣa–Indra Saṃvāda
संख्यासमयविस्तीर्णमभिजातोद्धवं बहु । उज्ज्वल और तेज धारवाले
saṅkhyāsamaya-vistīrṇam abhijātodbhavaṃ bahu | ujjvalaṃ ca tejo-dhārāvantaṃ samantato loha-mayaṃ tathā tīkṣṇaṃ prāsa-śakti-ṛṣṭi-paraśv-ādi astrāṇi śastrāṇi ca yair āghātaḥ kriyate, tad eva tasya yuddha-yajñasya bahu-saṅkhyakaṃ dīrgha-kāla-sādhyaṃ kulīna-puruṣa-saṅgṛhītaṃ nānā-vidhaṃ dravyam ||
Sinabi ni Ambarīṣa: “Sa handog na digmaang iyon, ang sari-saring ‘kagamitan’ ay yaong mga sandata at panghagis—maningning at nagliliyab, may matalim na talim, lubos na yari sa bakal—gaya ng mga sibat, lansang-sibat, javelin, palakol, at iba pa, na siyang ipinanghampas at ipinangsugat. Ang kasaganaan ng mga ito, ang mahabang paghahanda, at ang pag-iipon nito ng mga lalaking marangal ang angkan—iyan ang malawak na kasangkapan ng marahas na ritong iyon.”
अम्बरीष उवाच
The passage frames warfare as a ‘sacrifice’ whose requisites are weapons and martial resources, highlighting how violence can be ritually and socially justified; ethically, it invites reflection on the cost, preparation, and moral burden of treating war like a sacred rite.
Ambarīṣa describes the components of a metaphorical war-sacrifice: numerous iron weapons—spears, lances, javelins, axes, and other arms—used to strike opponents, emphasizing their abundance, sharpness, and the long effort by which noble warriors accumulate them.