Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
यो भूतानि धनाक्रान्त्या वधात् क्लेशाच्च रक्षति । दस्युभ्य: प्राणदानात् स धनद: सुखदो विराट्
yo bhūtāni dhanākrāntyā vadhāt kleśāc ca rakṣati | dasyubhyaḥ prāṇadānāt sa dhanadaḥ sukhado virāṭ |
Wika ni Bhishma: Ang haring nag-iingat sa mga nilalang laban sa pagkalugmok dahil sa pagkawala ng yaman, laban sa pagpaslang, at laban sa pagdurusa—na sa paghadlang sa mga tulisan ay wari’y nagkakaloob ng buhay—ang gayong pinuno ay itinuturing ng bayan bilang makapangyarihang panginoon, tagapagkaloob ng kayamanan at tagapagkaloob ng ligaya.
भीष्म उवाच
A king’s dharma is defined by protection: preventing economic ruin, violence, and suffering, and ensuring public security against banditry. By preserving life and stability, the ruler becomes a true source of prosperity and happiness for the people.
In Shanti Parva’s instruction on rajadharma, Bhishma continues advising on the duties of rulership, praising the ideal king who safeguards subjects from harm—especially from robbers and social disorder—thereby sustaining life and welfare.