Shloka 22
Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
त॑ं इन्यु: काष्ठलोषछ्ैर्वा दहेयुर्वां कटाग्निना । पशुवन्मारयेयुर्वा क्षत्रिया ये स्युरीदृशा:
taṁ inyuḥ kāṣṭhaloṣṭhair vā daheyuḥ vā kaṭāgninā | paśuvan mārayeyur vā kṣatriyā ye syur īdṛśāḥ |
Wika ni Bhīṣma: “Ang taong ganyan ay dapat parusahan: dapat siyang hampasin ng kapwa kṣatriya ng pamalo o tipak ng lupa, o sunugin sa apoy ng bunton ng dayami, o patayin na parang hayop. Sapagkat ang mga taong nag-iiwan sa mga tumutulong sa kanila at ang tanging hangad ay iligtas ang sariling buhay—itinuturing silang masamang pangitain ng mga diyos, simula kay Indra. Ang aral ng dharma: tungkulin ng mandirigma ang katapatan at pag-iingat sa mga kasama; ang kaduwagan na isinasakripisyo ang iba para sa sariling kaligtasan ay mabigat na paglabag sa kṣatriya-dharma.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A Kṣatriya must not abandon companions or dependents to save himself; such self-preserving cowardice violates kṣatriya-dharma and is condemned both socially (by fellow warriors) and religiously (as inauspicious in the eyes of the gods).
Bhīṣma, in his instruction on dharma, describes harsh punitive measures that fellow Kṣatriyas may impose on a coward who deserts allies—striking, burning, or killing—underscoring the seriousness of betrayal and fear-driven desertion in the warrior code.