Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
मा स्म तांस्तादृशांस्तात जनिष्ठा: पुरुषाधमान् । ये सहायान् रणे हित्वा स्वस्तिमन्तो गृहान् ययु:
mā sma tāṁs tādṛśāṁs tāta janiṣṭhāḥ puruṣādhamān | ye sahāyān raṇe hitvā svastimanto gṛhān yayuḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Mahal kong anak, nawa’y huwag kang magkaanak ng gayong kasuklam-suklam na lalaki—yaong mga tumatalikod sa mga kasamang mandirigma sa larangan ng digmaan at umuuwi nang ligtas sa kanilang tahanan. Ang ganyang asal ay kabaligtaran ng tungkulin ng isang mandirigma at ng katapatan sa mga kasama.”
भीष्म उवाच
Bhīṣma condemns the betrayal of comrades in war: abandoning allies to save oneself is adharma and marks one as ‘puruṣādhama’ (the lowest of men). The ethical ideal upheld is steadfast loyalty and shared risk in righteous duty.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs the listener (addressed as ‘tāta’) on conduct and duty. Here he issues a sharp moral warning against producing or approving men who desert their companions in battle and then return home unharmed.