Shloka 32
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
त्रायते हि यदा सर्व वाचा कायेन कर्मणा । पुत्रस्थापि न मृष्येच्च स राज्ञो धर्म उच्यते,जब वह मन, वाणी और शरीरके द्वारा सबकी रक्षा करता है और पुत्रके भी अपराधको क्षमा नहीं करता, तब उसका वह बर्ताव भी 'राजाका धर्म” कहा जाता है
trāyate hi yadā sarvaṁ vācā kāyena karmaṇā | putrasthāpi na mṛṣyec ca sa rājño dharma ucyate ||
Wika ni Utatthya: Kapag ang hari ay nagtatanggol sa lahat—sa pamamagitan ng kaniyang pananalita, asal ng katawan, at mga gawa—at kahit sa sariling anak ay hindi niya pinapalampas ang kasalanan, ang gayong paraan ng pagkilos ang tinatawag na dharma ng hari. Ipinapakita ng taludtod na ang tungkuling panghari ay walang kinikilingan na pag-iingat: ang habag ay pagprotekta sa lahat, at ang katarungan ay ang hindi pag-uurong-sala dahil lamang sa pagkakamag-anak.
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
Royal dharma requires two complementary virtues: universal protection of the people (through word, conduct, and action) and impartial justice, meaning a ruler must not excuse wrongdoing even when committed by his own son.
In a discourse on rājadharma in the Śānti Parva, Utathya defines the king’s proper conduct: he must act as protector of all and uphold law without nepotism, presenting this as the standard of righteous kingship.