Shloka 29
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
यश्चामात्यान् मानयित्वा यथार्थ मन्त्रे च युद्धे च नृपो नियुञ्ज्यात् | विवर्धते तस्य राष्ट्र नृपस्य भूडुक्ते महीं चाप्यखिलां चिराय,जो राजा अपने मन्त्रियोंका यथार्थरूपसे सम्मान करके उन्हें मन्त्रणा अथवा युद्धके काममें नियुक्त करता है, उसका राज्य दिनोंदिन बढ़ता है और वह चिरकालतक समूची पृथ्वीका राज्य भोगता है
yaścāmātyān mānayitvā yathārtha mantre ca yuddhe ca nṛpo niyuñjyāt | vivardhate tasya rāṣṭraṁ nṛpasya bhūṅkte mahīṁ cāpyakhilāṁ cirāya ||
Wika ni Utatthya: Ang haring marunong magbigay-galang sa kaniyang mga ministro nang angkop at tapat, at pagkatapos ay italaga sila sa nararapat nilang tungkulin—sa payo man o sa digmaan—ay nakikitang patuloy na umuunlad ang kaniyang kaharian. Ang gayong pinuno ay nagtatamasa ng paghahari sa buong daigdig sa mahabang panahon, sapagkat ang pamamahalang nakaugat sa paggalang, kakayahan, at wastong paglalagay sa mga tagapayo ang sanhi ng matibay na kaayusan at patuloy na paglawak.
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A king’s prosperity depends on respecting competent ministers and assigning them appropriately to counsel and warfare; right honor and right delegation produce lasting political stability and expansion.
In the Shanti Parva’s instruction on राजधर्म (royal duty), Utatthya teaches principles of effective rulership, emphasizing the ethical and practical necessity of valuing ministers and using them properly in policy and military matters.