Adhyāya 90 — Protection of Livelihoods, Brahmanical Subsistence Norms, and Royal Oversight (राष्ट्रवृत्ति-राष्ट्रगुप्ति-उपदेशः)
सर्वान् सुपरिणीतांस्तान् कारयेथा युधिष्ठिर । युधिष्ठिर! जो धर्मज्ञ
sarvān supariṇītāṁs tān kārayethā yudhiṣṭhira |
Wika ni Bhīṣma: “O Yudhiṣṭhira, tiyakin mong ang lahat ng taong mahusay ang pagsasanay at mabuti ang asal ay maitalaga at masuportahan nang nararapat. Purihin ka man nila o punahin—yaong mga bihasa sa dharma, matatag ang loob at hindi kailanman tumatalikod sa labanan; yaong mga kumikita ng ikabubuhay sa loob ng kaharian o nabubuhay sa ilalim ng pag-iingat ng hari; gayundin ang mga ministro at ang mga nananatiling walang kinikilingan—dapat mo silang parangalan lahat. Tungkulin ng hari na itaguyod at igalang ang gayong mga tao nang hindi natitinag ng papuri o paninisi.”
भीष्म उवाच
A ruler should honor and properly employ worthy people—dharma-knowers, steadfast warriors, dependents, ministers, and neutral parties—without being influenced by whether they praise or criticize him. Respect for merit and social support is a central duty of kingship (rājadharma).
In the Shanti Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on statecraft and righteous rule after the war. Here he emphasizes impartial conduct: the king must maintain dignity and fairness by honoring key social and political groups regardless of their opinions about him.