तत्र हानेकपायत्तं राज्ञो भवति भारत । जो सत्कारप्राप्त व्यक्ति सौ गाँवोंका अध्यक्ष हो, वह एक गाँवकी आमदनीको उपभोगमें ला सकता है। भरतश्रेष्ठ! वह गाँव बहुत बड़ी बस्तीवाला, मनुष्योंसे भरपूर और धन-धान्यसे सम्पन्न हो। भरतनन्दन! उसका प्रबन्ध राजाके अधीनस्थ अनेक अधिपतियोंके अधिकारमें रहना चाहिये
tatra hānekapāyattaṁ rājño bhavati bhārata | yaḥ satkāraprāptaḥ vyaktiḥ śata-grāmāṇām adhyakṣaḥ syāt sa eka-grāmasya āmadānīṁ upabhogeṁ lātuṁ śaknoti | bhārataśreṣṭha! sa grāmaḥ bahu-basti-yuktaḥ manuṣyaiḥ paripūrṇaḥ dhana-dhānya-sampannaś ca bhavet | bharatanandana! tasya prabandhaḥ rājādhīnastha-aneka-adhipatīnām adhikāreṣu vartitavyaḥ |
Wika ni Bhishma: Sa bagay na ito, O Bharata, ang pamamahala ng hari ay dapat umasa sa maraming opisyal na may pananagutan. Ang taong iginagalang ng bayan, kung italaga bilang tagapangasiwa ng sandaang nayon, ay maaaring pahintulutang makinabang sa kita ng isang nayon para sa kanyang ikabubuhay. Ang nayong iyon ay dapat malaking pamayanan, hitik sa tao, at sagana sa yaman at butil. O inapo ni Bharata, ang pamamahala nito ay dapat manatili sa ilalim ng kapangyarihan ng ilang pinunong nasasakupan ng hari—upang maging matatag at may pananagutan ang pamumuno, at hindi maipon sa iisang kamay.
भीष्म उवाच
Effective and ethical governance requires decentralization with accountability: respected officials may be compensated through limited, defined revenue rights, but administration should remain distributed among multiple subordinate authorities under the king to prevent misuse and ensure stability.
In the Shanti Parva’s instruction on rajadharma, Bhishma advises Yudhishthira on how a king should structure local administration—appointing reputable overseers, assigning them a measured livelihood from revenue, and keeping village management under several king-subordinate chiefs.