ऋग्यजु:सामसम्पन्ना: स्वेषु कर्मस्ववस्थिता: । एते देवसमा राजन ब्राह्मणानां भवन्त्युत,नरेश्वर! जो ऋग्ू, यजु: और सामवेदका अध्ययन करके अपने वर्णोचित कर्मोंमें लगे हुए हैं, वे ब्राह्मणोंमें देवताके समान समझे जाते हैं
ṛgyajuḥsāmasampannāḥ sveṣu karmasv avasthitāḥ | ete devasamā rājan brāhmaṇānāṃ bhavanty uta ||
Wika ni Bhishma: “O hari, yaong mga Brahmin na may ganap na kaalaman sa mga Veda na Ṛg, Yajus, at Sāma, at nananatiling matatag sa kani-kanilang itinakdang tungkulin—sila, sa hanay ng mga Brahmin, ay itinuturing na kapantay ng mga diyos.”
भीष्म उवाच
Vedic learning gains its highest value when joined with steadfast adherence to one’s prescribed duties; such Brahmins are honored as ‘godlike’ within their community.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma addresses the king (Yudhiṣṭhira), describing the qualities that make certain Brahmins exemplary—mastery of the three Vedas and commitment to their proper conduct and rites.