Shloka 226
Rājapurohita-lakṣaṇa and Purūravas–Vāyu Saṃvāda
Varṇa, Sovereignty, and Abhaya-dāna
अग्नौ वाससि सूर्ये च सुखं शीते<थधिगच्छति । जब गर्मी पड़ती है
agnau vāsasi sūrye ca sukhaṁ śīte ’thādhigacchati
Kapag nananaig ang lamig, ang tao’y nakakakita ng ginhawa sa apoy, sa pananamit, at sa init ng araw. Ang diwa nito: ang kagalingan ng tao’y nakasalalay sa angkop na sandigan ayon sa kalagayan—sa init, hinahanap ang lilim, tubig, at simoy; sa lamig, hinahanap ang init at panakip. Ngunit kapag sumiklab ang takot sa kawalan ng batas at kawalan ng katiyakan, walang anumang panlabas na bagay ang makapagbibigay ng tunay na ginhawa—sapagkat ang kaligtasan at kaayusan ang saligan ng lahat ng karaniwang ligaya.
ऐल उवाच
Educational Q&A
Comfort is relative to conditions (heat/cold), but the deeper teaching is that without security and social order (dharma upheld in society), ordinary sources of pleasure fail; fear destroys the possibility of peace.
In the didactic discourse of Śānti Parva, the speaker (Aila) uses a simple seasonal analogy—seeking shade and water in heat, and fire, sun, and clothing in cold—to illustrate that well-being depends on proper supports, and to underline that anarchy or insecurity negates all such comforts.