Shloka 15
Rājapurohita-lakṣaṇa and Purūravas–Vāyu Saṃvāda
Varṇa, Sovereignty, and Abhaya-dāna
यो राजानं नवेद् बुद्धया सर्वतः परिपूर्णया । ब्राह्मणो हि कुले जात: कृतप्रज्ञो विनीतवान्
yaḥ rājānaṁ naved buddhyā sarvataḥ paripūrṇayā | brāhmaṇo hi kule jātaḥ kṛtaprajño vinītavān |
Ang isang Brahmin—isinilang sa marangal na angkan, may hinog na paghatol, at sinanay sa pagpapakumbaba—ay dapat, sa pamamagitan ng isip na ganap sa lahat ng panig, gumabay sa hari tungo sa tamang landas. Sapagkat ang gayong Brahmin, na nagsasalita nang may husay at pag-unawa, ang umaakay sa pinuno sa kapakanan; at dapat isabuhay ng hari ang dharma na itinuturo ng Brahmin.
ऐल उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that righteous governance depends on wise counsel: a king should be guided by a Brahmin who is intellectually complete, ethically disciplined, and humble, and the king should enact in practice the dharma thus taught.
Aiḷa is describing the proper relationship between spiritual-intellectual authority and royal power: the qualified Brahmin provides direction toward the right path, and the king follows that instruction by implementing dharma in conduct and policy.