Daṇḍanīti and the King as the Cause of Yuga-Order (दण्डनीतिः राजधर्मश्च युगकारणत्वम्)
ततो वसति दुष्कर्मा नरके शाश्वती: समा: । प्रजानां कल्मषे मग्नो5कीर्तिं पापं च विन्दति,तदनन्तर वह दुराचारी राजा उस पापके कारण बहुत वर्षोतक नरकमें निवास करता है। प्रजाके पापमें ड्ूबकर वह अपयश और पापके फलस्वरूप दुःखका ही भागी होता है
tato vasati duṣkarmā narake śāśvatīḥ samāḥ | prajānāṁ kalmaṣe magno 'kīrtiṁ pāpaṁ ca vindati ||
Pagkaraan, ang haring gumagawa ng kasamaan ay mananahan sa impiyerno sa napakahabang mga taon. Nalulubog sa kasalanan ng kanyang mga nasasakupan, tinatamo niya ang kahihiyan at kasalanan; kaya’t ang napapasa kanya ay pawang pagdurusa lamang, bilang bunga ng gayong gawaing masama.
भीष्म उवाच
A ruler is morally accountable for the condition of his realm: if he governs unrighteously and allows his people to fall into wrongdoing, he incurs their moral taint, earns disgrace, and suffers painful consequences (including hell) as the karmic result.
Bhīṣma continues his instruction on rājadharma in the Śānti Parva, warning Yudhiṣṭhira that a corrupt, misgoverning king—entangled in the sins of his subjects—must endure long punishment in hell and gains only ill-fame and suffering.