राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
इन्द्रमेव प्रवृणुते यद्राजानमिति श्रुति: । यथैवेन्द्रस्तथा राजा सम्पूज्यो भूतिमिच्छता,श्रुति कहती है, 'प्रजा जो राजाका वरण करती है, वह मानो इन्द्रका ही वरण करती है,, अतः लोकका कल्याण चाहनेवाले पुरुषको इन्द्रके समान ही राजाका पूजन करना चाहिये
indram eva pravṛṇute yad rājānam iti śrutiḥ | yathaivendraḥ tathā rājā sampūjyo bhūtim icchatā ||
Wika ni Bhishma: “Ipinahahayag ng banal na tradisyon (Śruti): ‘Kapag ang bayan ay pumipili ng hari, para na rin nilang pinili si Indra mismo.’ Kaya ang sinumang naghahangad ng kapakanan at kasaganaan ng daigdig ay dapat igalang ang hari gaya ng paggalang kay Indra—sapagkat sa makatarungang paghahari ay may basbas na sandigan ng kaayusan at kabutihang panlahat.”
भीष्म उवाच
Legitimate kingship is to be regarded as divinely representative: choosing a king is likened to choosing Indra, so those who seek prosperity and the common good should honor the king as a pillar of dharma and social order.
In the Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira about the sanctity and social necessity of kingship, citing śruti to justify reverence toward the king for the sake of public welfare.