Shloka 3
शोकाकुल-युधिष्ठिरं प्रति कुन्त्याः कालोचितोपदेशः | Kuntī’s Timely Counsel to the Grief-Stricken Yudhiṣṭhira
कुन्ती शोकपरीताजड्ी दुःखोपहतचेतना । अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत्,उनका मन बहुत दुखी हो गया। वे शोकके मारे व्याकुल हो सर्पकी भाँति लंबी साँस खींचने लगे। उनकी आँखोंसे आँसू बहने लगा। वीर युधिष्ठिरकी ऐसी अवस्था देख कुन्तीके सारे अंगोंमें शोक व्याप्त हो गया। वे दुःखसे अचेत-सी हो गयीं और मधुर वाणीमें समयके अनुसार अर्थभरी बात कहने लगीं--
kuntī śokaparītā jaḍī duḥkhopahatacetanā | abravīn madhurābhāṣā kāle vacanam arthavat ||
Wika ni Vaiśampāyana: Si Kuntī, nilamon ng dalamhati at tila natigilan ang isip, ang kamalayan ay dinurog ng pighati, ay nagsalita sa matamis na tinig—sa tamang sandali, ng mga salitang hitik sa kahulugan. Nang makita niya ang magiting na si Yudhiṣṭhira sa gayong kalagayan, kumalat ang lungkot sa lahat ng kanyang mga bahagi; wari’y wala sa sarili sa sakit, gayunman nagsimula siyang magpayo nang napapanahon at may layon.
वैशम्पायन उवाच