Adhyāya 5 (Śānti-parva): Nārada’s account of Karṇa—Jarāsandha encounter and the causal grounds of Karṇa’s fall
भीष्मावमानात् संख्यायां रथस्यार्धानुकीर्तनात् । शल्यात् तेजोवधाच्चापि वासुदेवनयेन च
bhīṣmāvamānāt saṅkhyāyāṃ rathasyārdhānukīrtanāt | śalyāt tejovadhāccāpi vāsudevanayena ca ||
Wika ni Nārada: “Natalo si Karna dahil sa maraming dahilang nagsanib: sapagkat hinamak siya ni Bhīṣma; sapagkat sa pagtutuos ng mga dakilang mandirigmang karwahe ay paulit-ulit siyang binanggit na ‘kalahating ratha’ lamang; sapagkat sinikap ni Śalya na pahinain ang kanyang ningning at pananalig sa sarili; at sapagkat si Vasudeva (Kṛṣṇa), sa pamamagitan ng kanyang patakarang pang-estratehiya, ay kumilos sa paraang ang agos ng pangyayari’y umikot laban sa kanya. Kaya sa pamamagitan ng pag-insulto, pagbawas ng dangal, pagwasak ng loob, at maka-diyos na pamumunong may talino, naganap ang kanyang pagbagsak.”
नारद उवाच
The verse frames defeat as multi-causal: social dishonor (avamāna), public ranking and reputation (saṅkhyā/anukīrtana), inner strength being eroded (tejo-vadha), and superior strategy (vāsudeva-naya). Ethically, it warns that pride, wounded honor, and hostile counsel can weaken even a powerful person, while wise policy can decisively shape outcomes.
Narada explains why Karna ultimately fell in the Kurukshetra war: Bhishma’s disparagement and repeated labeling as ‘half a ratha-warrior’ diminished his standing; Shalya’s conduct as charioteer worked against Karna’s morale and brilliance; and Krishna’s strategic interventions favored Karna’s opponents, collectively leading to Karna’s defeat.