Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
युकत्या सर्वात्मना55त्मानं तं॑ प्रपद्ये प्रजापतिम् । जो स्वयं शुद्ध हैं
yuktyā sarvātmanā ātmānaṃ taṃ prapadye prajāpatiṃ |
Ipinahayag ni Bhīṣma ang ganap na pagsuko: sa malinaw na pag-unawa at sa buong pagkatao, siya’y kumakalinga sa Panginoon ng mga nilalang, si Prajāpati. Siya’y likas na dalisay, at dalisay rin ang landas tungo sa Kanya; Siya ang Haṃsa sa anyo, ang Paramātman—ang malalim na kahulugan ng “tat”—at ang Paramēṣṭhī, tagapangalaga ng sangnilikha. Pinuputol ang lahat ng ibang pag-asa at kumakapit lamang sa Kanya, sa lahat ng paraan ay sumasandig si Bhīṣma kay Śrī Kṛṣṇa, ang Sarili ng lahat.
भीष्म उवाच
True refuge is taken with both clarity (yuktyā) and total commitment (sarvātmanā). The verse teaches that surrender to the highest protector (Prajāpati) is an ethical reorientation: withdrawing reliance from lesser supports and grounding one’s life in the pure source of order and guardianship.
In the Śānti Parva’s instruction-setting, Bhīṣma speaks as a teacher on dharma and spiritual conduct. Here he voices a personal vow-like statement of taking refuge in Prajāpati, exemplifying the devotional and contemplative posture that undergirds his broader counsel.