Adhyāya 42 (Śānti Parva): Śrāddha, Aurdhvadaihika Rites, and Royal Welfare Measures
धनै रत्नैश्व गोभिश्व वस्त्रैश्न समतर्पयत् । उन्होंने प्रत्येकके उद्देश्यसे हजारों ब्राह्मगोंको अलग-अलग धन, रत्न, गौ और वस्त्र देकर संतुष्ट किया
dhanai ratnaiś ca gobhiś ca vastraiś ca samatarpayat | sahasraśo brāhmaṇān pṛthak pṛthag uddiśya dhana-ratna-go-vastra-dānaiḥ santoṣayām āsa |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pinasaya niya sila sa pamamagitan ng mga kaloob—yaman, hiyas, mga baka, at kasuotan. Sa pagtutok sa bawat tatanggap, pinasiyahan niya ang libu-libong brāhmaṇa sa pamamahagi, nang hiwa-hiwalay at ayon sa nararapat, ng salapi, mahahalagang bagay, mga hayop, at damit—isang gawang itinatanghal bilang matuwid na pagkakawanggawa at tungkuling panlipunan ayon sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dāna as a dharmic obligation: wealth is to be used to support learned and ritual specialists, and giving should be intentional, appropriate, and personally directed—thereby sustaining social order and accruing ethical merit.
Vaiśampāyana narrates a scene of large-scale gifting in which thousands of brāhmaṇas are individually satisfied through distributions of money, jewels, cows, and clothing, emphasizing the donor’s deliberate and orderly generosity.