Adhyāya 42 (Śānti Parva): Śrāddha, Aurdhvadaihika Rites, and Royal Welfare Measures
स विजित्य महीं कृत्स्नामानृण्यं प्राप्य वैरिषु । नि:ःसपत्न: सुखी राजा विजहार युधिष्ठिर:
sa vijitya mahīṁ kṛtsnām ānṛṇyaṁ prāpya vairiṣu | niḥsapatnaḥ sukhī rājā vijahāra yudhiṣṭhiraḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos masakop ang buong daigdig at matapos bayaran ang mga pananagutang natitira sa kanyang mga kaaway, si Haring Yudhiṣṭhira—wala nang katunggali at payapa ang loob—ay namuhay sa tahimik na ligaya. Ipinapakita ng taludtod na ang paghahari matapos ang digmaan ay hindi lamang kapangyarihan, kundi isang kalagayang natamo matapos maisara ang mga pananagutan at maibalik ang timbang ng dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse links rightful sovereignty with ethical closure: victory is not complete until one becomes ānṛṇya—free from outstanding obligations and moral debts, even in relation to enemies—so that peace and legitimacy can follow.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira, after securing dominion over the whole realm and settling what was due in the aftermath of conflict, became unrivaled and lived as a contented king in a period of stability.